VANYA: Ρεσιτάλ υποκριτικής, έλλειμμα δραματουργίας
Το τελευταίο διάστημα είδα αρκετές παραστάσεις που ήθελα να σχολιάσω, αλλά ο χρόνος —και κυρίως η κόπωση— δεν μου το επέτρεψαν. Προτίμησα τη σιωπή από το να γράψω βιαστικά ή διεκπεραιωτικά. Επιστρέφω τώρα σε μία από αυτές, όχι επειδή «έπρεπε», αλλά επειδή το Vanya άνοιξε ερωτήματα που αξίζουν να ειπωθούν, ακόμη κι αν έρχονται καθυστερημένα. Κριτικό σημείωμα για το Vanya του Simon Stephens (διασκευή πάνω στον Θείο Βάνια του Αντόν Τσέχωφ ) Η παράσταση Vanya , σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ραπτοτάσιου και ερμηνεία του Γιώργου Καραμίχου, είναι αναμφίβολα ένα υποκριτικό επίτευγμα. Ο Καραμίχος φέρνει εις πέρας ένα ακροβατικά δύσκολο εγχείρημα: οκτώ ρόλοι, συνεχείς μετατοπίσεις φύλου, ηλικίας, ψυχικής κατάστασης και ρυθμού, με τεχνική ακρίβεια, σωματικό έλεγχο και καθαρή άρθρωση. Πρόκειται για ρεσιτάλ δεξιοτεχνίας, και αυτό δεν αμφισβητείται. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν μπορεί , αλλά γιατί πρέπει . Η βασική σκηνοθετική και δραματουργική επιλογή —όλοι οι ρόλοι ...