Mycelium Art-Web

 Το τελευταίο διάστημα είδα αρκετές παραστάσεις που ήθελα να σχολιάσω, αλλά ο χρόνος —και κυρίως η κόπωση— δεν μου το επέτρεψαν. Προτίμησα τη σιωπή από το να γράψω βιαστικά ή διεκπεραιωτικά. Επιστρέφω τώρα σε μία από αυτές, όχι επειδή «έπρεπε», αλλά επειδή το Vanya άνοιξε ερωτήματα που αξίζουν να ειπωθούν, ακόμη κι αν έρχονται καθυστερημένα.    Κριτικό σημείωμα για το Vanya του Simon Stephens (διασκευή πάνω στον Θείο Βάνια του Αντόν Τσέχωφ ) Η παράσταση Vanya , σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ραπτοτάσιου  και ερμηνεία του Γιώργου Καραμίχου,  είναι αναμφίβολα ένα υποκριτικό επίτευγμα. Ο Καραμίχος φέρνει εις πέρας ένα ακροβατικά δύσκολο εγχείρημα: οκτώ ρόλοι, συνεχείς μετατοπίσεις φύλου, ηλικίας, ψυχικής κατάστασης και ρυθμού, με τεχνική ακρίβεια, σωματικό έλεγχο και καθαρή άρθρωση. Πρόκειται για ρεσιτάλ δεξιοτεχνίας, και αυτό δεν αμφισβητείται. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν μπορεί , αλλά γιατί πρέπει . Η βασική σκηνοθετική και δραματουργική επιλογή —όλοι οι ρόλοι ...

 Η Φάλαινα και το Σκοτάδι της Αγάπης Όταν το ανθρώπινο βάρος γίνεται μήτρα λύτρωσης και το θέατρο επιστρέφει στην ουσία του.     Η παράσταση του έργου Η Φάλαινα αποκαλύπτει με έναν λιτό και βαθιά ανθρώπινο τρόπο τις πληγές που αφήνει η αγάπη όταν μετατρέπεται σε αδιέξοδο. Ο θυμός, ο πόνος και η καταστροφή συνυπάρχουν με μια τρυφερότητα που δεν σβήνει, όσο κι αν έχει συνθλιβεί από λάθη, σιωπές και αποξένωση. Ο Samuel D. Hunter στέκεται με κατανόηση απέναντι στις «χαμένες» υπάρξεις του, και αυτή η στάση διαπέρασε το σκηνικό γεγονός. Υπήρξαν κάποιες εξαιρετικές ερμηνείες, με αποκορύφωμα τη συνάντηση του Τσάρλι με τη γυναίκα του – μια σκηνή καθηλωτική, βαθιά αληθινή, που έδωσε υπόσταση σε όλο το έργο. Εκεί φάνηκε η ουσία: δύο σώματα, δύο φωνές, δύο πληγές που ακουμπούν η μία πάνω στην άλλη και, έστω και για λίγο, μετατρέπουν το βάρος σε αλήθεια. Το σκηνικό, ικανοποιητικό στην απλότητά του, γινόταν ανάγλυφο χάρη στους επιδέξιους φωτισμούς της Μελίνας Μάσχα. Ωστόσο, οι προβο...