Mycelium Art-Web

  Πέρσες: η αμηχανία μιας παράστασης που δεν αποφάσισε πόσο μακριά θέλει να πάει Είδα τους Πέρσες του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη την Κυριακή που μας πέρασε στο Θέατρο Δάσους στα πλαίσια του Φεστιβάλ Δάσους. Και έμεινα με μια λέξη. Αμηχανία. Όχι τη δημιουργική αμηχανία που γεννιέται όταν κάτι αντιστέκεται στην εύκολη ανάγνωση. Μια άλλη αμηχανία: εκείνη που εμφανίζεται όταν μια παράσταση έχει βρει το ερώτημά της, αλλά δεν έχει ακόμη αποφασίσει μέχρι πού είναι διατεθειμένη να ακολουθήσει την απάντηση. Γιατί εδώ υπάρχει ερώτημα. Και είναι σημαντικό. Τι κάνουμε σήμερα με τους Πέρσες ; Τι σημαίνει να ανεβάζεις το αρχαιότερο σωζόμενο αντιπολεμικό θεατρικό κείμενο ενώ γύρω μας οι πόλεμοι δεν αποτελούν ιστορική μνήμη αλλά παρόν; Ποιος είναι ο ηττημένος, ποιος ο εισβολέας, ποιος ο πρόσφυγας; Ποιος δικαιούται άσυλο; Και, τελικά, ποιος είναι ο βάρβαρος; Η παράσταση θέλει να ανοίξει αυτά τα ερωτήματα. Γι' αυτό παρεμβάλλει στο σώμα της τραγωδίας σύγχρονα κείμενα και πολιτικά σχόλι...

   Όταν η ζωή ξεπερνά το Crave : Από το σοκ στη μνήμη του σοκ Η παράσταση Λαχταρώ , βασισμένη στο έργο Crave της Sarah Kane , παίζεται στο φουαγιέ του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος σε σκηνοθεσία της Χριστίνα Χατζηβασιλείου , επιλέγοντας μια λιτή και άμεση σκηνική γλώσσα που παραμένει συνεπής στη φύση του ίδιου του κειμένου. Το Crave είναι ένα έργο χωρίς πλοκή, χωρίς καθορισμένους χαρακτήρες, χωρίς σαφή τόπο ή χρόνο. Τέσσερις φωνές -A, B, C, M- αρθρώνουν θραύσματα επιθυμίας, τραύματος, μνήμης και ερωτικής απώλειας. Πρόκειται για ένα από τα πιο ποιητικά και ταυτόχρονα πιο ερμητικά έργα της Kane, ένα κείμενο που λειτουργεί περισσότερο ως πολυφωνική συνείδηση παρά ως δραματική δράση. Η σκηνοθετική προσέγγιση της παράστασης ακολούθησε πιστά αυτή τη λογική. Η επιλογή ενός μικρού χώρου ενίσχυσε την αίσθηση εγγύτητας μεταξύ ηθοποιών και θεατών, ενώ η σκηνοθετική απόφαση οι ερμηνευτές να κοιτούν κατά στιγμές συγκεκριμένους θεατές στα μάτια δημιούργησε στιγμές έντονης αμεσότητας...

  Emergence: όταν το σώμα αρχίζει να σκέφτεται σαν δίκτυο μια ριζωματική κριτική   Η σκηνή ως πεδίο σχέσεων Στο σύγχρονο καλλιτεχνικό τοπίο της Θεσσαλονίκης δεν εμφανίζονται συχνά έργα που επιχειρούν να αντιμετωπίσουν τη σκηνή ως δυναμικό σύστημα σχέσεων. Το Emergence της ομάδας Die Wolke art group αποτελεί μια τέτοια περίπτωση: μια παράσταση που διερευνά τη συνάντηση σώματος, τεχνολογίας και συστημικής σκέψης μέσα από ένα περιβάλλον αλληλεπίδρασης. Η παραγωγή παρουσιάστηκε στον χώρο Vitruvian Thing και βασίζεται σε μια τεχνολογική διάταξη όπου η κίνηση των ερμηνευτριών ενεργοποιεί μέσω αισθητήρων οπτικοακουστικά γεγονότα σε πραγματικό χρόνο. Με αυτόν τον τρόπο, η τεχνολογία δεν λειτουργεί ως σκηνικό συμπλήρωμα αλλά ως οργανικό στοιχείο της δραματουργίας. Το σκηνικό γεγονός μετατρέπεται σε ένα πεδίο αλληλεπίδρασης όπου η μορφή προκύπτει μέσα από τη συνεχή σχέση ανάμεσα στο σώμα, τον ήχο και την εικόνα. Όταν η τεχνολογία γίνεται δραματουργία Αξίζει να επισημανθεί εξαρχή...

Δον Ζουάν: Ο Αντιήρωας ως Merchandise Ηθικός εκβιασμός και pop ανατρεπτικότητα No Future για τον Δον Ζουάν Από τον υπαρξιακό μηδενισμό στο ασφαλές star system     Είδα τον Δον Ζουάν στο Θέατρο «Αριστοτέλειον» στη Θεσσαλονίκη και άφησα να περάσουν λίγες μέρες πριν γράψω. Όταν μια παράσταση σε εκνευρίζει, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να γράψεις από το θυμικό και όχι μετά από τη σκέψη. Και κάτι τέτοιο δεν θα μου άρεζε. Όμως εδώ το πρόβλημα δεν είναι προσωπικό. Είναι αισθητικό και βαθιά πολιτικό. Και τελικά στενάχωρο. Ο Δον Ζουάν του Μολιέρου δεν είναι ένας απλός γυναικοκατακτητής. Είναι το τέκνο της νεωτερικότητας. Ένας αριστοκράτης που αμφισβητεί θεσμό, ηθική, θεϊκή τάξη. Η αθεΐα του δεν είναι lifestyle. Είναι υπαρξιακή ρήξη. Γι’ αυτό και στο τέλος τιμωρείται: όχι επειδή είναι σεξιστής, αλλά επειδή αμφισβητεί το ίδιο το θεμέλιο της κοινωνικής συνοχής. Στη σύγχρονη σκηνική εκδοχή με τον Πάνο Βλάχο, σε σκηνοθεσία Λητούς Τριανταφυλλίδου, ο μύθος επανεξετάζεται με πρόθεση -όπως δη...

Αυτή η νύχτα μένει στο ΚΘΒΕ  Μυρωδιά αλκοόλ. Νέον. Μνήμη σε αποσύνθεση.    Η παράσταση Αυτή η νύχτα μένει του Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος , σε σκηνοθεσία Αστέριος Πελτέκης , επιχειρεί κάτι απαιτητικό: να μεταφέρει επί σκηνής όχι απλώς το περιβάλλον των σκυλάδικων της δεκαετίας του ’90, αλλά τον ιδιαίτερο χρονορυθμό τους. Εκεί όπου όλα μοιάζουν να κυλούν ταυτόχρονα αργά και γρήγορα· όπου η ένταση και η αδράνεια συνυπάρχουν. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα της παράστασης: αποδίδει με ακρίβεια τον ρυθμό της νύχτας ως βιωματική εμπειρία. Η διάρκεια είναι μεγάλη — και σε σημεία η παράσταση κάνει κοιλιά. Υπάρχουν δραματουργικά κενά και επαναλήψεις στην αφήγηση που θα μπορούσαν να έχουν περιοριστεί ώστε να διατηρηθεί η ένταση. Όμως, παρά τις αδυναμίες αυτές, η ατμόσφαιρα λειτουργεί με συνέπεια. Αν υπήρχε και η γνώριμη μυρωδιά της κλεισούρας, της μούχλας και του αλκοόλ, θα νόμιζες πως μεταφέρθηκες ολοκληρωτικά σε εκείνον τον -για μένα αποκρουστικό αλλά ιστορικά α...

 Το τελευταίο διάστημα είδα αρκετές παραστάσεις που ήθελα να σχολιάσω, αλλά ο χρόνος —και κυρίως η κόπωση— δεν μου το επέτρεψαν. Προτίμησα τη σιωπή από το να γράψω βιαστικά ή διεκπεραιωτικά. Επιστρέφω τώρα σε μία από αυτές, όχι επειδή «έπρεπε», αλλά επειδή το Vanya άνοιξε ερωτήματα που αξίζουν να ειπωθούν, ακόμη κι αν έρχονται καθυστερημένα.    Κριτικό σημείωμα για το Vanya του Simon Stephens (διασκευή πάνω στον Θείο Βάνια του Αντόν Τσέχωφ ) Η παράσταση Vanya , σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ραπτοτάσιου  και ερμηνεία του Γιώργου Καραμίχου,  είναι αναμφίβολα ένα υποκριτικό επίτευγμα. Ο Καραμίχος φέρνει εις πέρας ένα ακροβατικά δύσκολο εγχείρημα: οκτώ ρόλοι, συνεχείς μετατοπίσεις φύλου, ηλικίας, ψυχικής κατάστασης και ρυθμού, με τεχνική ακρίβεια, σωματικό έλεγχο και καθαρή άρθρωση. Πρόκειται για ρεσιτάλ δεξιοτεχνίας, και αυτό δεν αμφισβητείται. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν μπορεί , αλλά γιατί πρέπει . Η βασική σκηνοθετική και δραματουργική επιλογή —όλοι οι ρόλοι ...

  Στο θέατρο του Μπέκετ, το τίποτα είναι πάντα κάτι. Όταν όμως η σκηνή δεν ανασαίνει, ούτε το τίποτα δεν έχει πια βάρος. Περιμένοντας τον Γκοντό — μια παράσταση χωρίς αναμονή    Ο έρωτάς μου για τον Σάμιουελ Μπέκετ ξεκινά από την εφηβεία. Από τότε που κατάλαβα ότι η σιωπή μπορεί να είναι πιο εκρηκτική από την κραυγή. Στην πολύχρονη πορεία μου στα μονοπάτια της καλλιτεχνικής δημιουργίας, συνομίλησα πολλές φορές μαζί του. Πάντα ερωτευμένη.  Και γι’ αυτό, σπάνια συνδέομαι με παραστάσεις που δεν ακολουθούν τις σκηνικές του οδηγίες — το κείμενο, τον ρυθμό, την ακρίβεια του κενού. Η μεταφορά του Περιμένοντας τον Γκοντό από τον Θόδωρο Τερζόπουλο ( Emilia Romagna Teatro , ΕΜΣ) περιόρισε επικίνδυνα αυτό το εύρος. Το κείμενο πετσοκόπηκε, ο διάλογος —αυτός ο αιώνιος καθρέφτης της ματαιότητας— συρρικνώθηκε. Ο λόγος του Μπέκετ εγκλωβίστηκε σε μια εικαστική φόρμα με κάποιο αισθητικό ενδιαφέρον, αλλά χωρίς ουσία. Οι σταυροί και οι ψαλμωδίες στένεψαν τον ορίζοντα του έργου, μετα...

 Η Φάλαινα και το Σκοτάδι της Αγάπης Όταν το ανθρώπινο βάρος γίνεται μήτρα λύτρωσης και το θέατρο επιστρέφει στην ουσία του.     Η παράσταση του έργου Η Φάλαινα αποκαλύπτει με έναν λιτό και βαθιά ανθρώπινο τρόπο τις πληγές που αφήνει η αγάπη όταν μετατρέπεται σε αδιέξοδο. Ο θυμός, ο πόνος και η καταστροφή συνυπάρχουν με μια τρυφερότητα που δεν σβήνει, όσο κι αν έχει συνθλιβεί από λάθη, σιωπές και αποξένωση. Ο Samuel D. Hunter στέκεται με κατανόηση απέναντι στις «χαμένες» υπάρξεις του, και αυτή η στάση διαπέρασε το σκηνικό γεγονός. Υπήρξαν κάποιες εξαιρετικές ερμηνείες, με αποκορύφωμα τη συνάντηση του Τσάρλι με τη γυναίκα του – μια σκηνή καθηλωτική, βαθιά αληθινή, που έδωσε υπόσταση σε όλο το έργο. Εκεί φάνηκε η ουσία: δύο σώματα, δύο φωνές, δύο πληγές που ακουμπούν η μία πάνω στην άλλη και, έστω και για λίγο, μετατρέπουν το βάρος σε αλήθεια. Το σκηνικό, ικανοποιητικό στην απλότητά του, γινόταν ανάγλυφο χάρη στους επιδέξιους φωτισμούς της Μελίνας Μάσχα. Ωστόσο, οι προβο...

  Κριτικό σημείωμα: «Μια άλλη Θήβα» – Θέατρο του Νέου Κόσμου   To έργο Αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της σύγχρονης μεταδραματικής γραφής που διαλέγεται ανοιχτά με τον μύθο και την ιστορία. Η αφετηρία του έργου –η πατροκτονία ενός νεαρού άνδρα και η απόπειρα ενός συγγραφέα να τη μετουσιώσει σε θεατρικό υλικό– συνδέεται ευθέως με την τραγική παράδοση της Θήβας και τον Οιδίποδα, αλλά ταυτόχρονα συνομιλεί με τη σύγχρονη ψυχαναλυτική και κοινωνιολογική σκέψη γύρω από τη βία, την ανδρική ταυτότητα και τη λειτουργία του πατρικού νόμου. Το δίπολο συγγραφέας–κρατούμενος και η μετέπειτα εισαγωγή του ηθοποιού που υποδύεται τον κρατούμενο συγκροτούν ένα πολύπλοκο παιχνίδι επιπέδων: πραγματικό–μυθοπλαστικό, βιωματικό–αναπαραστατικό. Αυτή η τριπλή διάσταση αναδεικνύει την ίδια τη θεατρική πράξη ως διαδικασία αναστοχασμού πάνω στην αλήθεια και την αναπαράσταση. Το θέατρο εδώ δεν λειτουργεί απλώς ως καθρέφτης της πραγματικότητας αλλά ως εργαλείο κριτικής και αποδόμησης της.    Η π...

  «ζ-η-θ ο ξένος» που δεν ήρθε ποτέ μια κριτική για την αποτυχία της δραματοποίησης του Ομήρου   Η παράσταση ζ-η-θ ο ξένος σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού επιχείρησε να δραματοποιήσει τρεις ραψωδίες της Οδύσσειας . Το εγχείρημα αυτό ανέδειξε, με τρόπο εύγλωττο, την ιδιαιτερότητα των ομηρικών επών: οι αρχαίοι, που δεν τα μετέφεραν ποτέ αυτούσια στο θέατρο, φαίνεται πως γνώριζαν τις δυσκολίες μιας τέτοιας μεταγραφής. Σε μια εποχή όπου η αφήγηση βρίσκεται σε κρίση – όπως υπογραμμίζει και ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν στο βιβλίο του Η κρίση της αφήγησης – το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο εμφανές. Ο Χαν σημειώνει ότι η σύγχρονη εμπειρία έχει κατακερματιστεί σε μεμονωμένα, βραχύβια επεισόδια, που στερούνται αρχής, μέσης και τέλους. Η αφήγηση, που άλλοτε προσέφερε δομή, νόημα και συνέχεια, καταρρέει μέσα σε έναν καταιγισμό αποσπασματικών εικόνων και πληροφοριών. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η δραματοποίηση των ομηρικών ραψωδιών απαιτεί ακόμη μεγαλύτερη συνοχή και δραματουργική ακρίβεια – στοιχ...

  Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών : ανάμεσα στη μνήμη και την παρούσα στιγμή Υπάρχουν έργα που δεν παρακολουθούμε απλώς∙ τα κουβαλάμε μέσα μας. Για εμάς που ήμασταν έφηβα τέλη της δεκαετίας του '80 και αρχές της δεκαετίας του ’90, ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών δεν ήταν απλώς μια ταινία. Ήταν μανιφέστο. Ήταν κάλεσμα. Ήταν μια κραυγή: Carpe diem . Μας έμαθε να στεκόμαστε όρθια πάνω στο θρανίο της ζωής και να φωνάζουμε: O Captain, my Captain . Πώς, λοιπόν, να αποκοπεί κανείς από αυτή τη μνήμη όταν κάθε εικόνα της ταινίας είναι ριζωμένη στο είναι του; Η θεατρική μεταφορά του έργου, την οποία είδα το Σάββατο που μας πέρασε στο θέατρο «Αριστοτέλειον» (που επιβάλλεται να κάνει ανακαίνιση), αναμετρήθηκε με αυτή την ισχυρή παρακαταθήκη και κατάφερε, σε μεγάλο βαθμό, να σταθεί με σεβασμό και καθαρότητα απέναντί της. Ο Άκης Σακελλαρίου, υποδυόμενος τον Τζον Κήτινγκ, δεν αποπειράθηκε να μιμηθεί τον Robin Williams – και ευτυχώς. Επέλεξε να δώσει στον ρόλο μια δική του ανάγνωση, πιο εσωτερική, ώ...

  Οι Δελφίνοι ή Καζιμίρ και Φιλιντόρ ή πολιτική αλληγορία της επιτελεσμένης κενότητας Πίσω από μια σκηνή που ανασαίνει χρόνο και βελούδο, το ΚΘΒΕ παρουσιάζει το Οι Δελφίνοι ή Καζιμίρ και Φιλιντόρ , μια θεατρική παρτίδα χωρίς σκακιέρα, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου. Ένας μικρός Beckett, made in Greece – χωρίς μεταφυσικές προσδοκίες, χωρίς σωτηριολογικές εξόδους. Μια θεατρική κατασκευή από αναμονή, επανάληψη και σιωπηλό παραλογισμό. Οι δύο Δελφίνοι, Καζιμίρ και Φιλιντόρ, περιμένουν. Δεν συγκρούονται – συνομιλούν. Δεν μάχονται – εξαντλούνται. Ο αγώνας για την εξουσία δεν είναι εδώ μια δυναμική κλιμάκωσης αλλά μια επιτελεσμένη παύση. Ένα loop. Ένα glitch στο σύστημα. Κι ο μόνος σταθερός είναι ο υπηρέτης. Παρών, ακούραστος, υπενθυμιστικός. Το μέσο γίνεται σκοπός. Η γλώσσα, παιγνιώδης και αδιέξοδη, χτίζει έναν τοίχο ανάμεσα στους χαρακτήρες. Μιλούν για να επικοινωνήσουν, και η ίδια η γλώσσα τους προδίδει. Όπως στον Beckett, ο λόγος γίνεται λαβύρινθος και ο χρόνος εσω...

 Η Ρόζα και η φαντασία της αγάπης. Μια παράσταση που με σεβάστηκε. Κριτικό σημείωμα για την παράσταση της νεοσύστατης ομάδας Διpus Άpterus που παίχτηκε στο Θέατρο Άνετον στα πλαίσια της Ανοιχτής Θεατρικής Σκηνής Υπάρχουν κάποιες παραστάσεις που δεν παρακολουθείς απλώς. Σε παρασύρουν. Σε περιβάλλουν με τον ρυθμό τους, σε κοιτούν στα μάτια χωρίς να σε εξουσιάζουν, σε βάζουν στον κόσμο τους με γενναιοδωρία και λεπτότητα. Η Ρόζα της νεοσύστατης ομάδας Διpus Άpterus είναι μια τέτοια παράσταση. Εμπνευσμένη από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Maurice Pons , η παράσταση καταθέτει μια βαθιά πολιτισμική και ποιητική πρόταση. Με πρωταγωνιστές τους Σωτήρη Ρουμελιώτη, Ιωάννη Καμπούρη, Ανδρομάχη Μπάρδη και Γιώργο Κωνσταντίνου — τέσσερις νέους καλλιτέχνες με εξαιρετική ευαισθησία και θεατρικό όραμα — η ομάδα καταφέρνει να δημιουργήσει μια εμπειρία που αποπνέει ενέργεια, εσωτερική συνοχή και σεβασμό προς τον θεατή. Το εικαστικό σύμπαν που δημιούργησε η Νίκη Αγγελίδου είναι απλώς καταπληκτικό. Στηρ...

  Το σώμα ως κουφάρι εντυπώσεων Μια κριτική για την παράσταση «Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος» του Ζουζέπ Μαρία Μιρό, με τον Αργύρη Ξάφη Ο Αργύρης Ξάφης είναι ένας ηθοποιός με βαθειά καλλιτεχνική σκευή, υποκριτική παιδεία και σωματικό εύρος που του επιτρέπει να κινείται με άνεση ανάμεσα στο τραγικό και το ψυχρό ρεαλιστικό. Στην παράσταση αυτή, αναλαμβάνει τον ρόλο πολλών προσώπων μιας κοινότητας που σιγοβράζει από υπονοούμενα, ενοχές και ψίθυρους γύρω από τη δολοφονία ενός εφήβου. Παίζει με ακρίβεια και μεταμορφωτική πειθαρχία. Και όμως, το ερώτημα αιωρείται: προς τι τόσος μόχθος για ένα τόσο αρρωστημένο έργο; Ο Ζουζέπ Μαρία Μιρό επιχειρεί, όπως φαίνεται, να ανατέμνει το τοπίο της υποκρισίας, της καταπιεσμένης επιθυμίας και της κοινωνικής σιωπής. Ωστόσο, η δραματουργία του γλιστρά αμήχανα σε επικίνδυνα νερά. Η ομοφυλοφιλία ενοχοποιείται διαρκώς μέσω υπαινιγμών που την συνδέουν είτε με παιδοφιλία είτε με ηθική παρεκτροπή, παρουσιάζοντάς την σαν κάποιον...

 Η Καρδιά του Σκύλου — Ή το πείραμα της ψυχής στην εποχή των τεράτων για την παράσταση της Έφης Μπίρμπα με τον Άρη Σερβετάλη Υπάρχουν έργα που δεν ανήκουν σε εποχή. Δεν είναι ούτε μοντέρνα, ούτε επίκαιρα. Είναι αρχέτυπα . Μας δείχνουν το ίδιο λάθος που επαναλαμβάνουμε, κάθε φορά με άλλα λόγια, άλλες σημαίες, άλλες φόρμες. Η Καρδιά του Σκύλου του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ είναι ένα τέτοιο έργο. Μια χειρουργική τομή στη φιλοδοξία του ανθρώπου να επιβληθεί στο άλλο ον. Να το διαμορφώσει, να το εξανθρωπίσει, να το «βελτιώσει». Να του δώσει ψυχή, επειδή πιστεύει πως έχει το δικαίωμα. Γιατί είναι ανώτερος, επιστήμονας, επαναστάτης, μορφωμένος, εκλεπτυσμένος, ιεραρχικά τοποθετημένος πιο ψηλά, ιδεολογικά τοποθετημένος πιο ψηλά. Και πιστεύει, ακλόνητα, πως αυτό του δίνει την εξουσία να μεταμορφώνει . Όχι να συνομιλεί, αλλά να επεμβαίνει. Ο καθηγητής Πρέομπραζένσκι, κεντρικός ήρωας του έργου, κάνει ένα πείραμα: παίρνει την καρδιά ενός ανθρώπου και τη φυτεύει σε έναν σκύλο. Από το πείραμα γ...

  Το Πείραμα Μπέκετ της ομάδας Γκραν Γκινιόλ: συλλογική αναπνοή σε έναν καιρό σιωπής και ναρκισσισμού   Υπάρχουν παραστάσεις που δεν έρχονται να διεκδικήσουν χώρο. Έρχονται να τον αφήσουν να υπάρξει. Το Πείραμα Μπέκετ της ομάδας Γκραν Γκινιόλ ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Σε έναν νέο, λιτό χώρο —σχεδόν ωμό στη γεωμετρία του— τέσσερα έργα του Μπέκετ παρουσιάζονται διπλά: αυστηρά πιστά και ελεύθερα διαθλασμένα. Η πίστη στην πρώτη εκδοχή δεν μοιάζει με φετιχισμό: είναι άσκηση πειθαρχίας. Η ελευθερία της δεύτερης δεν εκτρέπεται σε επίδειξη: γίνεται άνοιγμα προς άλλες εκδοχές της ίδιας διαδρομής. Ως θεατής βαθιά μπεκετική, νιώθω πως η λιτή, πιστή εκτέλεση παραμένει το φυσικό έδαφος κατανόησης: ο ρυθμός των παύσεων, το βάρος της σιωπής, η ελάχιστη κίνηση που σημαίνει τα πάντα. Ωστόσο, η αντιπαράθεση των δύο εκδοχών λειτούργησε δημιουργικά. Δεν αφαίρεσε από τον πυρήνα του Μπέκετ – τον ανέδειξε. Φώτισε τα όρια και τις εκτάσεις του, προτείνοντας μικρές σχάσεις και ευρήματ...