Posts

Πέρσες: η αμηχανία μιας παράστασης που δεν αποφάσισε πόσο μακριά θέλει να πάει

Image
  Πέρσες: η αμηχανία μιας παράστασης που δεν αποφάσισε πόσο μακριά θέλει να πάει Είδα τους Πέρσες του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη την Κυριακή που μας πέρασε στο Θέατρο Δάσους στα πλαίσια του Φεστιβάλ Δάσους. Και έμεινα με μια λέξη. Αμηχανία. Όχι τη δημιουργική αμηχανία που γεννιέται όταν κάτι αντιστέκεται στην εύκολη ανάγνωση. Μια άλλη αμηχανία: εκείνη που εμφανίζεται όταν μια παράσταση έχει βρει το ερώτημά της, αλλά δεν έχει ακόμη αποφασίσει μέχρι πού είναι διατεθειμένη να ακολουθήσει την απάντηση. Γιατί εδώ υπάρχει ερώτημα. Και είναι σημαντικό. Τι κάνουμε σήμερα με τους Πέρσες ; Τι σημαίνει να ανεβάζεις το αρχαιότερο σωζόμενο αντιπολεμικό θεατρικό κείμενο ενώ γύρω μας οι πόλεμοι δεν αποτελούν ιστορική μνήμη αλλά παρόν; Ποιος είναι ο ηττημένος, ποιος ο εισβολέας, ποιος ο πρόσφυγας; Ποιος δικαιούται άσυλο; Και, τελικά, ποιος είναι ο βάρβαρος; Η παράσταση θέλει να ανοίξει αυτά τα ερωτήματα. Γι' αυτό παρεμβάλλει στο σώμα της τραγωδίας σύγχρονα κείμενα και πολιτικά σχόλι...
Post a Comment
Read more

Τα σπίτια αλλάζουν θέση τη νύχτα: Μια παράσταση για τη συγκρότηση, τη φθορά και τη μνήμη της συλλογικότητας

Image
  Η παράσταση Τα σπίτια αλλάζουν θέση τη νύχτα της ομάδας Τροχιές , σε σκηνοθεσία της Νοεμή Βασιλειάδου , υπήρξε μια από εκείνες τις σπάνιες θεατρικές εμπειρίες όπου αυτό που μένει τελικά δεν είναι η ανάγκη να αξιολογήσεις, αλλά η ανάγκη να αναγνωρίσεις. Να αναγνωρίσεις ανθρώπους που σέβονται βαθιά αυτό που κάνουν, ο ένας τον άλλον, αλλά και το κοινό στο οποίο απευθύνονται. Ακόμη και ο ίδιος ο τίτλος της παράστασης λειτουργεί σχεδόν σαν μια ποιητική συμπύκνωση της εμπειρίας της συλλογικότητας. Τα σπίτια αλλάζουν θέση τη νύχτα . Τίποτα δεν παραμένει σταθερό. Οι άνθρωποι μετακινούνται εσωτερικά, οι σχέσεις αναδιατάσσονται, οι κοινότητες μεταμορφώνονται, διαλύονται και επανασυντίθενται. Μετά από κάθε βαθύ συλλογικό βίωμα, τίποτα δεν επιστρέφει πραγματικά στην προηγούμενη θέση του. Ούτε τα σπίτια. Ούτε οι άνθρωποι που κατοικούν μέσα τους. Η ίδια η σκηνοθέτιδα, σε συνέντευξή της, μιλά για το πώς «κάθε τέλος ενός μαζί χωρίζει τη ζωή σου σε ένα πριν και ένα μετά». Και πράγματι, αυτό α...
Post a Comment
Read more

Όταν η ζωή ξεπερνά το Crave: Από το σοκ στη μνήμη του σοκ

Image
   Όταν η ζωή ξεπερνά το Crave : Από το σοκ στη μνήμη του σοκ Η παράσταση Λαχταρώ , βασισμένη στο έργο Crave της Sarah Kane , παίζεται στο φουαγιέ του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος σε σκηνοθεσία της Χριστίνα Χατζηβασιλείου , επιλέγοντας μια λιτή και άμεση σκηνική γλώσσα που παραμένει συνεπής στη φύση του ίδιου του κειμένου. Το Crave είναι ένα έργο χωρίς πλοκή, χωρίς καθορισμένους χαρακτήρες, χωρίς σαφή τόπο ή χρόνο. Τέσσερις φωνές -A, B, C, M- αρθρώνουν θραύσματα επιθυμίας, τραύματος, μνήμης και ερωτικής απώλειας. Πρόκειται για ένα από τα πιο ποιητικά και ταυτόχρονα πιο ερμητικά έργα της Kane, ένα κείμενο που λειτουργεί περισσότερο ως πολυφωνική συνείδηση παρά ως δραματική δράση. Η σκηνοθετική προσέγγιση της παράστασης ακολούθησε πιστά αυτή τη λογική. Η επιλογή ενός μικρού χώρου ενίσχυσε την αίσθηση εγγύτητας μεταξύ ηθοποιών και θεατών, ενώ η σκηνοθετική απόφαση οι ερμηνευτές να κοιτούν κατά στιγμές συγκεκριμένους θεατές στα μάτια δημιούργησε στιγμές έντονης αμεσότητας...
Post a Comment
Read more

Emergence: όταν το σώμα αρχίζει να σκέφτεται σαν δίκτυο

Image
  Emergence: όταν το σώμα αρχίζει να σκέφτεται σαν δίκτυο μια ριζωματική κριτική   Η σκηνή ως πεδίο σχέσεων Στο σύγχρονο καλλιτεχνικό τοπίο της Θεσσαλονίκης δεν εμφανίζονται συχνά έργα που επιχειρούν να αντιμετωπίσουν τη σκηνή ως δυναμικό σύστημα σχέσεων. Το Emergence της ομάδας Die Wolke art group αποτελεί μια τέτοια περίπτωση: μια παράσταση που διερευνά τη συνάντηση σώματος, τεχνολογίας και συστημικής σκέψης μέσα από ένα περιβάλλον αλληλεπίδρασης. Η παραγωγή παρουσιάστηκε στον χώρο Vitruvian Thing και βασίζεται σε μια τεχνολογική διάταξη όπου η κίνηση των ερμηνευτριών ενεργοποιεί μέσω αισθητήρων οπτικοακουστικά γεγονότα σε πραγματικό χρόνο. Με αυτόν τον τρόπο, η τεχνολογία δεν λειτουργεί ως σκηνικό συμπλήρωμα αλλά ως οργανικό στοιχείο της δραματουργίας. Το σκηνικό γεγονός μετατρέπεται σε ένα πεδίο αλληλεπίδρασης όπου η μορφή προκύπτει μέσα από τη συνεχή σχέση ανάμεσα στο σώμα, τον ήχο και την εικόνα. Όταν η τεχνολογία γίνεται δραματουργία Αξίζει να επισημανθεί εξαρχή...
Post a Comment
Read more

Δον Ζουάν: Ο Αντιήρωας ως Merchandise του Πάνου Βλάχου

Image
Δον Ζουάν: Ο Αντιήρωας ως Merchandise Ηθικός εκβιασμός και pop ανατρεπτικότητα No Future για τον Δον Ζουάν Από τον υπαρξιακό μηδενισμό στο ασφαλές star system     Είδα τον Δον Ζουάν στο Θέατρο «Αριστοτέλειον» στη Θεσσαλονίκη και άφησα να περάσουν λίγες μέρες πριν γράψω. Όταν μια παράσταση σε εκνευρίζει, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να γράψεις από το θυμικό και όχι μετά από τη σκέψη. Και κάτι τέτοιο δεν θα μου άρεζε. Όμως εδώ το πρόβλημα δεν είναι προσωπικό. Είναι αισθητικό και βαθιά πολιτικό. Και τελικά στενάχωρο. Ο Δον Ζουάν του Μολιέρου δεν είναι ένας απλός γυναικοκατακτητής. Είναι το τέκνο της νεωτερικότητας. Ένας αριστοκράτης που αμφισβητεί θεσμό, ηθική, θεϊκή τάξη. Η αθεΐα του δεν είναι lifestyle. Είναι υπαρξιακή ρήξη. Γι’ αυτό και στο τέλος τιμωρείται: όχι επειδή είναι σεξιστής, αλλά επειδή αμφισβητεί το ίδιο το θεμέλιο της κοινωνικής συνοχής. Στη σύγχρονη σκηνική εκδοχή με τον Πάνο Βλάχο, σε σκηνοθεσία Λητούς Τριανταφυλλίδου, ο μύθος επανεξετάζεται με πρόθεση -όπως δη...
Post a Comment
Read more

Αυτή η νύχτα μένει στο ΚΘΒΕ

Image
Αυτή η νύχτα μένει στο ΚΘΒΕ  Μυρωδιά αλκοόλ. Νέον. Μνήμη σε αποσύνθεση.    Η παράσταση Αυτή η νύχτα μένει του Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος , σε σκηνοθεσία Αστέριος Πελτέκης , επιχειρεί κάτι απαιτητικό: να μεταφέρει επί σκηνής όχι απλώς το περιβάλλον των σκυλάδικων της δεκαετίας του ’90, αλλά τον ιδιαίτερο χρονορυθμό τους. Εκεί όπου όλα μοιάζουν να κυλούν ταυτόχρονα αργά και γρήγορα· όπου η ένταση και η αδράνεια συνυπάρχουν. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα της παράστασης: αποδίδει με ακρίβεια τον ρυθμό της νύχτας ως βιωματική εμπειρία. Η διάρκεια είναι μεγάλη — και σε σημεία η παράσταση κάνει κοιλιά. Υπάρχουν δραματουργικά κενά και επαναλήψεις στην αφήγηση που θα μπορούσαν να έχουν περιοριστεί ώστε να διατηρηθεί η ένταση. Όμως, παρά τις αδυναμίες αυτές, η ατμόσφαιρα λειτουργεί με συνέπεια. Αν υπήρχε και η γνώριμη μυρωδιά της κλεισούρας, της μούχλας και του αλκοόλ, θα νόμιζες πως μεταφέρθηκες ολοκληρωτικά σε εκείνον τον -για μένα αποκρουστικό αλλά ιστορικά α...
Post a Comment
Read more

VANYA: Ρεσιτάλ υποκριτικής, έλλειμμα δραματουργίας

Image
 Το τελευταίο διάστημα είδα αρκετές παραστάσεις που ήθελα να σχολιάσω, αλλά ο χρόνος —και κυρίως η κόπωση— δεν μου το επέτρεψαν. Προτίμησα τη σιωπή από το να γράψω βιαστικά ή διεκπεραιωτικά. Επιστρέφω τώρα σε μία από αυτές, όχι επειδή «έπρεπε», αλλά επειδή το Vanya άνοιξε ερωτήματα που αξίζουν να ειπωθούν, ακόμη κι αν έρχονται καθυστερημένα.    Κριτικό σημείωμα για το Vanya του Simon Stephens (διασκευή πάνω στον Θείο Βάνια του Αντόν Τσέχωφ ) Η παράσταση Vanya , σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ραπτοτάσιου  και ερμηνεία του Γιώργου Καραμίχου,  είναι αναμφίβολα ένα υποκριτικό επίτευγμα. Ο Καραμίχος φέρνει εις πέρας ένα ακροβατικά δύσκολο εγχείρημα: οκτώ ρόλοι, συνεχείς μετατοπίσεις φύλου, ηλικίας, ψυχικής κατάστασης και ρυθμού, με τεχνική ακρίβεια, σωματικό έλεγχο και καθαρή άρθρωση. Πρόκειται για ρεσιτάλ δεξιοτεχνίας, και αυτό δεν αμφισβητείται. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν μπορεί , αλλά γιατί πρέπει . Η βασική σκηνοθετική και δραματουργική επιλογή —όλοι οι ρόλοι ...
2 comments
Read more