Mycelium Art-Web

  Στο θέατρο του Μπέκετ, το τίποτα είναι πάντα κάτι. Όταν όμως η σκηνή δεν ανασαίνει, ούτε το τίποτα δεν έχει πια βάρος. Περιμένοντας τον Γκοντό — μια παράσταση χωρίς αναμονή    Ο έρωτάς μου για τον Σάμιουελ Μπέκετ ξεκινά από την εφηβεία. Από τότε που κατάλαβα ότι η σιωπή μπορεί να είναι πιο εκρηκτική από την κραυγή. Στην πολύχρονη πορεία μου στα μονοπάτια της καλλιτεχνικής δημιουργίας, συνομίλησα πολλές φορές μαζί του. Πάντα ερωτευμένη.  Και γι’ αυτό, σπάνια συνδέομαι με παραστάσεις που δεν ακολουθούν τις σκηνικές του οδηγίες — το κείμενο, τον ρυθμό, την ακρίβεια του κενού. Η μεταφορά του Περιμένοντας τον Γκοντό από τον Θόδωρο Τερζόπουλο ( Emilia Romagna Teatro , ΕΜΣ) περιόρισε επικίνδυνα αυτό το εύρος. Το κείμενο πετσοκόπηκε, ο διάλογος —αυτός ο αιώνιος καθρέφτης της ματαιότητας— συρρικνώθηκε. Ο λόγος του Μπέκετ εγκλωβίστηκε σε μια εικαστική φόρμα με κάποιο αισθητικό ενδιαφέρον, αλλά χωρίς ουσία. Οι σταυροί και οι ψαλμωδίες στένεψαν τον ορίζοντα του έργου, μετα...

 Η Φάλαινα και το Σκοτάδι της Αγάπης Όταν το ανθρώπινο βάρος γίνεται μήτρα λύτρωσης και το θέατρο επιστρέφει στην ουσία του.     Η παράσταση του έργου Η Φάλαινα αποκαλύπτει με έναν λιτό και βαθιά ανθρώπινο τρόπο τις πληγές που αφήνει η αγάπη όταν μετατρέπεται σε αδιέξοδο. Ο θυμός, ο πόνος και η καταστροφή συνυπάρχουν με μια τρυφερότητα που δεν σβήνει, όσο κι αν έχει συνθλιβεί από λάθη, σιωπές και αποξένωση. Ο Samuel D. Hunter στέκεται με κατανόηση απέναντι στις «χαμένες» υπάρξεις του, και αυτή η στάση διαπέρασε το σκηνικό γεγονός. Υπήρξαν κάποιες εξαιρετικές ερμηνείες, με αποκορύφωμα τη συνάντηση του Τσάρλι με τη γυναίκα του – μια σκηνή καθηλωτική, βαθιά αληθινή, που έδωσε υπόσταση σε όλο το έργο. Εκεί φάνηκε η ουσία: δύο σώματα, δύο φωνές, δύο πληγές που ακουμπούν η μία πάνω στην άλλη και, έστω και για λίγο, μετατρέπουν το βάρος σε αλήθεια. Το σκηνικό, ικανοποιητικό στην απλότητά του, γινόταν ανάγλυφο χάρη στους επιδέξιους φωτισμούς της Μελίνας Μάσχα. Ωστόσο, οι προβο...