Mycelium Art-Web

Δον Ζουάν: Ο Αντιήρωας ως Merchandise Ηθικός εκβιασμός και pop ανατρεπτικότητα No Future για τον Δον Ζουάν Από τον υπαρξιακό μηδενισμό στο ασφαλές star system     Είδα τον Δον Ζουάν στο Θέατρο «Αριστοτέλειον» στη Θεσσαλονίκη και άφησα να περάσουν λίγες μέρες πριν γράψω. Όταν μια παράσταση σε εκνευρίζει, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να γράψεις από το θυμικό και όχι μετά από τη σκέψη. Και κάτι τέτοιο δεν θα μου άρεζε. Όμως εδώ το πρόβλημα δεν είναι προσωπικό. Είναι αισθητικό και βαθιά πολιτικό. Και τελικά στενάχωρο. Ο Δον Ζουάν του Μολιέρου δεν είναι ένας απλός γυναικοκατακτητής. Είναι το τέκνο της νεωτερικότητας. Ένας αριστοκράτης που αμφισβητεί θεσμό, ηθική, θεϊκή τάξη. Η αθεΐα του δεν είναι lifestyle. Είναι υπαρξιακή ρήξη. Γι’ αυτό και στο τέλος τιμωρείται: όχι επειδή είναι σεξιστής, αλλά επειδή αμφισβητεί το ίδιο το θεμέλιο της κοινωνικής συνοχής. Στη σύγχρονη σκηνική εκδοχή με τον Πάνο Βλάχο, σε σκηνοθεσία Λητούς Τριανταφυλλίδου, ο μύθος επανεξετάζεται με πρόθεση -όπως δη...

Αυτή η νύχτα μένει στο ΚΘΒΕ  Μυρωδιά αλκοόλ. Νέον. Μνήμη σε αποσύνθεση.    Η παράσταση Αυτή η νύχτα μένει του Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος , σε σκηνοθεσία Αστέριος Πελτέκης , επιχειρεί κάτι απαιτητικό: να μεταφέρει επί σκηνής όχι απλώς το περιβάλλον των σκυλάδικων της δεκαετίας του ’90, αλλά τον ιδιαίτερο χρονορυθμό τους. Εκεί όπου όλα μοιάζουν να κυλούν ταυτόχρονα αργά και γρήγορα· όπου η ένταση και η αδράνεια συνυπάρχουν. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα της παράστασης: αποδίδει με ακρίβεια τον ρυθμό της νύχτας ως βιωματική εμπειρία. Η διάρκεια είναι μεγάλη — και σε σημεία η παράσταση κάνει κοιλιά. Υπάρχουν δραματουργικά κενά και επαναλήψεις στην αφήγηση που θα μπορούσαν να έχουν περιοριστεί ώστε να διατηρηθεί η ένταση. Όμως, παρά τις αδυναμίες αυτές, η ατμόσφαιρα λειτουργεί με συνέπεια. Αν υπήρχε και η γνώριμη μυρωδιά της κλεισούρας, της μούχλας και του αλκοόλ, θα νόμιζες πως μεταφέρθηκες ολοκληρωτικά σε εκείνον τον -για μένα αποκρουστικό αλλά ιστορικά α...