Πέρσες: η αμηχανία μιας παράστασης που δεν αποφάσισε πόσο μακριά θέλει να πάει
Πέρσες: η αμηχανία μιας παράστασης που δεν αποφάσισε πόσο μακριά θέλει να πάει Είδα τους Πέρσες του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη την Κυριακή που μας πέρασε στο Θέατρο Δάσους στα πλαίσια του Φεστιβάλ Δάσους. Και έμεινα με μια λέξη. Αμηχανία. Όχι τη δημιουργική αμηχανία που γεννιέται όταν κάτι αντιστέκεται στην εύκολη ανάγνωση. Μια άλλη αμηχανία: εκείνη που εμφανίζεται όταν μια παράσταση έχει βρει το ερώτημά της, αλλά δεν έχει ακόμη αποφασίσει μέχρι πού είναι διατεθειμένη να ακολουθήσει την απάντηση. Γιατί εδώ υπάρχει ερώτημα. Και είναι σημαντικό. Τι κάνουμε σήμερα με τους Πέρσες ; Τι σημαίνει να ανεβάζεις το αρχαιότερο σωζόμενο αντιπολεμικό θεατρικό κείμενο ενώ γύρω μας οι πόλεμοι δεν αποτελούν ιστορική μνήμη αλλά παρόν; Ποιος είναι ο ηττημένος, ποιος ο εισβολέας, ποιος ο πρόσφυγας; Ποιος δικαιούται άσυλο; Και, τελικά, ποιος είναι ο βάρβαρος; Η παράσταση θέλει να ανοίξει αυτά τα ερωτήματα. Γι' αυτό παρεμβάλλει στο σώμα της τραγωδίας σύγχρονα κείμενα και πολιτικά σχόλι...